Wyrok TSUE w sprawie C-246/25: przełom dla frankowiczów czy sukces banków?

Wyrok TSUE w sprawie C-246/25, ogłoszony 30 kwietnia 2026 roku, dotyczył skutków nieważności aneksu CHF do umowy kredytu hipotecznego.

 Chodziło o sytuację, w której pierwotny kredyt złotowy oparty o WIBOR został następnie –  na podstawie aneksu – przekształcony w kredyt powiązany z CHF i LIBOR, a postanowienia tego aneksu zostały uznane za nieuczciwe.

Wyrok dotyczył  problemu, który budził i budzi do dzisiaj wątpliwości w orzecznictwie. Z praktyki naszej kancelarii wynika, że na przestrzeni ostatnich lat spotykaliśmy się zarówno z unieważnieniem samego aneksu CHF i powrotem do umowy kredytu PLN + WIBOR, jak i z unieważnieniem aneksu oraz umowy kredytu PLN. W przeszłości zdarzało się również, że aneks CHF wcale nie był unieważniany, lecz jedynie „odfrankowiony”.

Wyrok TSUE jest już komentowany albo jako przełom dla frankowiczów, albo jako sukces sektora bankowego. Kluczem jest oczywiście to, kto ten wyrok komentuje.

Moim zdaniem dzisiejszy wyrok TSUE nie wprowadza automatyzmu w unieważnianiu pierwotnych umów PLN + WIBOR po upadku aneksu CHF. ale w żadnym wypadku nie można przyjąć, że trybunał rzekomo opowiedział się za ważnością umów kredytów PLN. Trybunał dopuścił możliwość powrotu do pierwotnych warunków umowy, ale ważne jest, aby podkreślić, że tylko pod istotnymi warunkami wskazanymi przez Trybunał.

Szczególnie ważne są pkt 39–46 wyroku.

TSUE  wprost wskazał, że powrót do pierwotnego wskaźnika oprocentowania może oznaczać dla konsumenta obowiązek zwrotu kwot odpowiadających różnicy między wskaźnikiem z aneksu a wskaźnikiem z pierwotnej umowy, czyli w praktyce między LIBOR a WIBOR.

Taka dopłata może być negatywną konsekwencją dla konsumenta, którą sąd krajowy musi należycie uwzględnić, zanim uzna, że po upadku aneksu można wrócić do pierwotnej umowy.

W większości tego typu spraw powrót do kredytu PLN może wiązać się z dopłatą różnicy między LIBOR a WIBOR. Dla konsumenta może to być dotkliwe i może nie zapewniać mu skutecznej ochrony, a w konsekwencji może być nie do pogodzenia z celami dyrektywy 93/13/EWG.

Dlatego sąd krajowy, biorąc pod uwagę skutki finansowe powrotu do kredytu opartego o WIBOR, może uznać, że samo „przywrócenie” pierwotnej umowy nie zapewnia konsumentowi rzeczywistej ochrony i nie przywraca równowagi stron, a w konsekwencji unieważnić również umowę kredytu PLN + WIBOR.

TSUE w żadnym wypadku nie zamyka więc drogi do unieważnienia kredytu PLN z powodu nieważności aneksu CHF.

 Najbliższe miesiące pokażą, w jaki sposób sądy będą interpretować wyrok TSUE w sprawach dotyczących aneksów.

Jets prawdopodobne, że w wielu przypadkach uwzględnienie wytycznych płynących z wyroku TSUE będzie prowadzić do wniosku o nieważności nie tylko aneksu CHF, ale również umowy PLN + WIBOR.

Polecam również zapoznanie się z komentarzem pochodzącym nie od pełnomocników stron tego procesu. 

Poniżej cytat z komentarza Rzecznika Finansowego, z którym w pełni się zgadzam:

„Kolejne prokonsumenckie rozstrzygnięcie TSUE”

(…)

„Ochrona konsumenta musi być realna – nie tylko formalna, dlatego z satysfakcją przyjmujemy dzisiejsze orzeczenie TSUE.

Stanowisko Trybunału jest zgodne z naszym – banki nie mogą odnosić korzyści z własnych nieuczciwych praktyk. Będziemy uważnie śledzić, jak polskie sądy zastosują wytyczne TSUE w praktyce i wspierać konsumentów w dochodzeniu swoich roszczeń.”

🔗 https://rf.gov.pl/kolejne-prokonsumenckie-rozstrzygniecie-tsue/

Autor tekstu: radca prawny Radosław Górski